Lorista (losartan): na co jest, dawkowanie i refundacja

Lorista: co to jest i na co się stosuje?

Lorista to lek na receptę z losartanem potasowym, stosowany według ChPL w nadciśnieniu tętniczym, chorobie nerek w cukrzycy typu 2, przewlekłej niewydolności serca i w zmniejszaniu ryzyka udaru mózgu, u chorych opisanych niżej. Każda tabletka powlekana Lorista zawiera 25 mg, 50 mg lub 100 mg losartanu potasowego.

Losartan (grupa antagonistów angiotensyny II, kod ATC C09CA01) blokuje receptor AT1 angiotensyny II, hormonu silnie zwężającego naczynia krwionośne. W odróżnieniu od inhibitorów ACE Lorista nie hamuje konwertazy angiotensyny, enzymu rozkładającego bradykininę.

Na co jest Lorista według ChPL?

Lorista ma w ChPL cztery wskazania, każde z określonymi warunkami:

• leczenie pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat,
• leczenie chorób nerek u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 z białkomoczem (białkiem w moczu) ≥0,5 g/dobę, jako składowa leczenia przeciwnadciśnieniowego,
• leczenie przewlekłej niewydolności serca u dorosłych, gdy inhibitory ACE nie są właściwe z powodu złej tolerancji, zwłaszcza kaszlu, lub przeciwwskazań; frakcja wyrzutowa lewej komory (odsetek krwi wypychanej przy skurczu) powinna wynosić ≤40%, a stan chorego powinien być ustabilizowany na standardowym leczeniu niewydolności serca,
• zmniejszenie ryzyka udaru mózgu u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory serca potwierdzonym w EKG.

U osób z niewydolnością serca, których stan ustabilizowano na inhibitorze ACE, ChPL zaleca nie zmieniać leczenia na losartan.

Dawkowanie Lorista

U większości dorosłych z nadciśnieniem Lorista stosuje się w dawce 50 mg raz na dobę, a dawkę w każdym wskazaniu ustala lekarz.

Dawkowanie Lorista w szczególnych grupach

• Zmniejszona objętość krwi w naczyniach (np. po dużych dawkach leków moczopędnych): należy rozważyć dawkę początkową 25 mg raz na dobę.
• Zaburzenia czynności nerek i dializa: nie ma konieczności dostosowywania dawki początkowej.
• Zaburzenia czynności wątroby w wywiadzie: należy rozważyć mniejszą dawkę. W ciężkich zaburzeniach czynności wątroby losartan jest przeciwwskazany, bo brak doświadczeń terapeutycznych.
• Osoby powyżej 75 lat: należy rozważyć rozpoczęcie od 25 mg, choć u osób w podeszłym wieku dostosowanie dawki zwykle nie jest konieczne.

Dawkowanie Lorista u dzieci od 6 do 18 lat

Dawka Lorista u dzieci i młodzieży zależy od masy ciała.

ChPL nie zaleca losartanu u dzieci poniżej 6 lat, u dzieci z szybkością przesączania kłębuszkowego (miarą pracy nerek) <30 ml/min/1,73 m2 oraz u dzieci z zaburzeniami czynności wątroby.

Jak przyjmować tabletki Lorista?

Tabletki Lorista połyka się, popijając szklanką wody, podczas posiłku lub niezależnie od posiłków. Tabletkę 25 mg można podzielić na równe dawki. Linia podziału na tabletce 50 mg nie jest przeznaczona do przełamywania, a opis tabletki 100 mg w ChPL nie wymienia rowka podziału.

Czego można się spodziewać po rozpoczęciu leczenia Lorista?

Pełne działanie Lorista na ciśnienie nie pojawia się od razu: według ChPL maksymalne działanie przeciwnadciśnieniowe uzyskuje się w ciągu 3 do 6 tygodni od rozpoczęcia leczenia. W badaniach u osób z łagodnym lub umiarkowanym nadciśnieniem dawka przyjmowana raz na dobę zmniejszała ciśnienie przez 24 godziny.

U osób ze zmniejszoną objętością krwi w naczyniach lub z niedoborem sodu (po intensywnym leczeniu moczopędnym, diecie z ograniczeniem soli, biegunce lub wymiotach) może wystąpić objawowe niedociśnienie, szczególnie po pierwszej dawce i po zwiększeniu dawki. Takie niedobory wyrównuje się przed podaniem losartanu albo stosuje mniejszą dawkę początkową.

W badaniach odstawienie losartanu u osób z nadciśnieniem nie powodowało nagłego wzrostu ciśnienia. O przerwaniu leczenia decyduje lekarz.

Lorista a prowadzenie samochodu

Nie badano wpływu losartanu na prowadzenie pojazdów, ale przy lekach na nadciśnienie, takich jak Lorista, trzeba brać pod uwagę sporadyczne zawroty głowy lub senność, szczególnie na początku terapii i przy zwiększaniu dawki.

Działania niepożądane Lorista

Najczęstszym działaniem niepożądanym Lorista są zawroty głowy, które w leczeniu nadciśnienia występują często, czyli u 1 do 10 na 100 osób. Tabela dotyczy nadciśnienia tętniczego i danych po wprowadzeniu leku do obrotu.

Częstość części działań zależy od wskazania. W przewlekłej niewydolności serca często występują niedociśnienie, niedokrwistość, zaburzenia czynności nerek i niewydolność nerek, a u osób z nadciśnieniem, cukrzycą typu 2 i chorobą nerek często niedociśnienie i hipoglikemia (zbyt małe stężenie glukozy we krwi).

Obrzęk naczynioruchowy może obejmować krtań, głośnię, twarz, wargi, gardło lub język i powodować niedrożność dróg oddechowych. Obrzęk naczynioruchowy jelit daje ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę, a po jego rozpoznaniu ChPL nakazuje przerwać stosowanie losartanu.

Czy Lorista powoduje kaszel?

Lorista może powodować kaszel, ale w badaniach zgłaszano go rzadziej niż po inhibitorach ACE. W analizie 16 badań z udziałem 4131 pacjentów spontanicznie zgłaszany kaszel wystąpił u 3,1% osób leczonych losartanem, 2,6% osób na placebo i 8,8% osób na inhibitorach ACE. W tabeli ChPL kaszel jest niezbyt częsty w przewlekłej niewydolności serca, a po wprowadzeniu do obrotu ma częstość nieznaną.

Kto nie może stosować Lorista?

Lorista jest przeciwwskazana przy nadwrażliwości na losartan lub substancję pomocniczą, w drugim i trzecim trymestrze ciąży oraz w ciężkich zaburzeniach czynności wątroby. U osób z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m2) nie wolno łączyć Lorista z lekami zawierającymi aliskiren.

Na co uważać podczas stosowania Lorista?

Lorista wymaga ostrożności w kilku sytuacjach opisanych w ChPL:

• Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie (obrzęk twarzy, warg, gardła lub języka): potrzebna jest staranna obserwacja.
• Potas i nerki: należy ściśle kontrolować stężenie potasu i klirens kreatyniny, zwłaszcza u osób z niewydolnością serca i klirensem kreatyniny 30 do 50 ml/min.
• Obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynej czynnej nerki: losartan stosuje się ostrożnie. Brak doświadczeń u osób po niedawnym przeszczepie nerki.
• Niewydolność serca: ryzyko ciężkiego niedociśnienia i (często ostrej) niewydolności nerek; ostrożność zwłaszcza w stopniu IV wg NYHA, przy ciężkich zaburzeniach czynności nerek, objawowych, zagrażających życiu zaburzeniach rytmu serca i łączeniu z beta-adrenolitykami.
• Choroba niedokrwienna serca lub zaburzenia naczyniowo-mózgowe: nadmierne obniżenie ciśnienia może spowodować zawał serca lub udar mózgu.
• Zwężenie zastawki aortalnej lub dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi odpływu: szczególna ostrożność.
• Pierwotny hiperaldosteronizm: ChPL nie zaleca losartanu, bo tacy pacjenci zwykle nie reagują na leki hamujące układ renina-angiotensyna.
• Laktoza: Lorista zawiera laktozę jednowodną, więc nie powinny jej stosować osoby z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Lorista a ciąża i karmienie piersią

Lorista nie jest zalecana w pierwszym trymestrze ciąży i jest przeciwwskazana w drugim i trzecim trymestrze. Nie należy rozpoczynać leczenia losartanem w ciąży, a po jej potwierdzeniu trzeba natychmiast przerwać stosowanie leku i, jeśli to właściwe, rozpocząć inne leczenie.

Leki z tej grupy stosowane w drugim i trzecim trymestrze mają toksyczny wpływ na płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia). Po narażeniu od drugiego trymestru ChPL zaleca badanie USG czaszki i czynności nerek płodu, a noworodki matek leczonych losartanem trzeba ściśle obserwować z powodu ryzyka niedociśnienia. U kobiet planujących ciążę leczenie zmienia się na alternatywne, chyba że dalsze stosowanie losartanu jest uznane za niezbędne.

ChPL nie zaleca Lorista podczas karmienia piersią, bo brak informacji o stosowaniu losartanu w tym okresie. Bardziej wskazane są leki z lepiej określonym profilem bezpieczeństwa, zwłaszcza przy karmieniu noworodka lub wcześniaka.

Lorista: interakcje z innymi lekami

ChPL nie zaleca łączenia Lorista z produktami zwiększającymi stężenie potasu ani podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA).

Inne leki na nadciśnienie mogą nasilać działanie Lorista.

Lorista, Lorista H, Lorista HD i Lorista HL: czym się różnią?

Lorista zawiera jedną substancję czynną, losartan potasowy, a Lorista H, Lorista HL i Lorista HD łączą losartan potasowy z hydrochlorotiazydem, lekiem moczopędnym, w trzech dawkach.

Czy od Lorista H można zacząć leczenie?

Nie. Według ChPL Lorista H, Lorista HL i Lorista HD nie służą do leczenia początkowego, tylko do leczenia osób, których ciśnienie nie jest wystarczająco kontrolowane samym losartanem lub samym hydrochlorotiazydem. ChPL zaleca stopniowe zwiększanie dawek pojedynczych składników, ale w klinicznie uzasadnionych przypadkach lekarz może rozważyć bezpośrednią zmianę z jednego leku na produkt złożony. Lorista H, Lorista HL i Lorista HD nie są przeznaczone dla osób poniżej 18 lat, a Lorista ma dawkowanie dla dzieci od 6 lat, zależne od masy ciała.

Jak dawkuje się Loristę, a jak Loristę H, HL i HD?

U dorosłych z nadciśnieniem Lorista to zwykle 50 mg raz na dobę, a Lorista H zwykle jedna tabletka 50 mg + 12,5 mg raz na dobę.

• Lorista: maksymalne działanie obniżające ciśnienie pojawia się w ciągu 3 do 6 tygodni.
• Lorista H, Lorista HL i Lorista HD: działanie obniżające ciśnienie pojawia się zwykle w ciągu trzech do czterech tygodni. Gdy Lorista H działa niewystarczająco, dawkę można zwiększyć do jednej tabletki Lorista HD 100 mg + 25 mg raz na dobę, co jest dawką maksymalną.
• Nerki: Lorista H, Lorista HL i Lorista HD nie stosuje się przy klirensie kreatyniny (miara pracy nerek) poniżej 30 ml/min i nie zaleca u osób hemodializowanych, a Lorista nie wymaga zmiany dawki początkowej przy zaburzeniach czynności nerek ani dializie.

O wyborze produktu, dawce i każdej zmianie leku decyduje lekarz. Więcej o leczeniu: leki na nadciśnienie oraz nadciśnienie: objawy i leczenie.

Czy Lorista jest na receptę?

Tak. Lorista we wszystkich dawkach ma kategorię dostępności Rp, czyli jest lekiem wydawanym z przepisu lekarza, a nie lekiem kategorii OTC (wydawanym bez przepisu lekarza). Receptę wystawia lekarz po konsultacji, która może odbyć się także online, np. w usłudze e-recepta; o wystawieniu recepty decyduje lekarz.

Czy Lorista jest refundowana?

Tak, cztery opakowania Lorista są refundowane z poziomem odpłatności 30% we wszystkich zarejestrowanych wskazaniach: 50 mg po 28, 56 i 84 tabletki oraz 100 mg po 28 tabletek. Kwoty według wykazu leków refundowanych na 1 października 2026:

Lorista 25 mg oraz Lorista 100 mg po 56 i 84 tabletki nie mają wierszy w tym wykazie. Refundacja obejmuje też wskazania pozarejestracyjne u dzieci do 18 roku życia: nadciśnienie tętnicze, przewlekłą chorobę nerek i leczenie renoprotekcyjne (chroniące nerki) w przypadkach innych niż określone w ChPL.

Czy Lorista jest bezpłatna dla osób do 18 lat i po 65 roku życia?

Tak, te same cztery opakowania Lorista są w wykazach D1 i D2. Na podstawie art. 43a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej osobom do ukończenia 18. roku życia i po ukończeniu 65. roku życia przysługują one bezpłatnie, na receptę wystawioną przez osobę uprawnioną.

Lorista: przedawkowanie i przechowywanie

Najbardziej prawdopodobne objawy przedawkowania Lorista to niedociśnienie tętnicze i tachykardia (przyspieszona czynność serca); możliwa jest też bradykardia (zwolnienie czynności serca). Losartanu i jego czynnego metabolitu nie można usunąć z organizmu hemodializą.

Lorista przechowuje się w temperaturze poniżej 30°C, w oryginalnym opakowaniu. Okres ważności wynosi 5 lat.

Źródła

• Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL) i ulotka - Rejestr Produktów Leczniczych, URPL
• Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych - organ dopuszczający lek do obrotu - urpl.gov.pl
• Jak działa e-recepta i jak ją zrealizować - pacjent.gov.pl

Informacje o dawkowaniu i przeciwwskazaniach pochodzą z ChPL zatwierdzonej przez URPL. Strona ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji lekarskiej.