Mirtazapina - lek przeciwdepresyjny (NaSSA) na depresję z bezsennością i lękiem

Jak uzyskać receptę na Mirtazapina online?

Receptę na Mirtazapina można uzyskać przez e-konsultację (59,00 zł) — kod e-recepty trafia na e-mail zwykle w 15 minut, 24/7:

1. Wypełnij formularz medyczny — wskaż Mirtazapina jako potrzebny lek i opisz dotychczasowe leczenie lub objawy.
2. Opłać e-konsultację (59,00 zł) — BLIK lub kartą płatniczą.
3. Lekarz (PWZ 3211301) weryfikuje wywiad medyczny — o wystawieniu recepty zawsze decyduje lekarz.
4. Odbierz 4-cyfrowy kod PIN e-recepty e-mailem, zwykle w 15 minut.
5. Zrealizuj e-receptę w dowolnej aptece w Polsce — podaj kod PIN i PESEL (albo pokaż receptę w aplikacji mojeIKP).

Jeśli lekarz uzna, że lek nie jest dla Ciebie bezpieczny, nie wystawi recepty — otrzymasz wtedy zwrot opłaty.

Co to jest mirtazapina i na co się ją stosuje?

Mirtazapina to lek przeciwdepresyjny należący do grupy NaSSA - noradrenergicznych i specyficznych serotoninergicznych leków przeciwdepresyjnych. Jest to odrębna klasa farmakologiczna, działająca inaczej niż popularne leki z grupy SSRI (np. sertralina czy fluoksetyna). Substancja została wprowadzona do lecznictwa w latach 90. XX wieku i do dziś pozostaje jednym z najczęściej przepisywanych antydepresantów w Polsce - fraza „mirtazapina" generuje kilka tysięcy wyszukiwań miesięcznie, co świadczy o jej szerokim zastosowaniu.

Głównym i zarejestrowanym wskazaniem do stosowania mirtazapiny jest leczenie epizodów dużej depresji (depresji o nasileniu umiarkowanym i ciężkim). To, co odróżnia ją od wielu innych leków przeciwdepresyjnych, to wyraźny profil działania:

• silne działanie nasenne - szczególnie w niższych dawkach (15 mg), co czyni lek przydatnym u osób z depresją przebiegającą z bezsennością;
• działanie przeciwlękowe - łagodzi napięcie, niepokój i zamartwianie się;
• pobudzanie apetytu i sprzyjanie przyrostowi masy ciała - korzystne u pacjentów wyniszczonych, z brakiem łaknienia, ale niepożądane u osób z nadwagą;
• brak typowych dla SSRI zaburzeń funkcji seksualnych oraz mniejsze nasilenie dolegliwości żołądkowo-jelitowych.

Z tego powodu mirtazapina jest szczególnie chętnie wybierana u pacjentów, u których depresji towarzyszą trudności z zasypianiem, przewlekły lęk, chudnięcie czy brak apetytu. W praktyce psychiatrycznej bywa też stosowana poza wskazaniami rejestracyjnymi (off-label) - m.in. w niektórych zaburzeniach lękowych, jako lek wspomagający sen czy w celu łagodzenia nudności - jednak każde takie zastosowanie wymaga indywidualnej decyzji lekarza.

Mirtazapina jest lekiem wydawanym wyłącznie na receptę (kategoria Rp) i nie jest dostępna bez recepty. Rozpoczęcie leczenia, dobór dawki oraz dalsze jego prowadzenie powinny odbywać się pod opieką lekarza - najczęściej psychiatry lub lekarza rodzinnego. Więcej o samym mechanizmie depresji i jej leczeniu znajdziesz w artykule depresja objawy i leczenie, a o problemach ze snem - w kategorii bezsenność.

Jak działa mirtazapina - mechanizm działania

Mechanizm działania mirtazapiny jest złożony i różni się od działania klasycznych leków z grupy SSRI czy SNRI. W odróżnieniu od nich mirtazapina nie hamuje wychwytu zwrotnego serotoniny ani noradrenaliny, lecz działa głównie poprzez blokowanie określonych receptorów w ośrodkowym układzie nerwowym.

Najważniejsze punkty uchwytu mirtazapiny:

• Blokada presynaptycznych receptorów α2-adrenergicznych - receptory te działają jak „hamulec" ograniczający uwalnianie noradrenaliny i serotoniny. Ich zablokowanie zwiększa uwalnianie obu tych neuroprzekaźników, co przekłada się na efekt przeciwdepresyjny.
• Blokada receptorów serotoninowych 5-HT2 i 5-HT3 - dzięki temu pobudzana serotonina działa głównie na receptory 5-HT1. Zablokowanie receptora 5-HT2 odpowiada za działanie przeciwlękowe i poprawę snu, a blokada 5-HT3 zmniejsza ryzyko nudności i biegunki (typowych dla SSRI).
• Silna blokada receptorów histaminowych H1 - to ona w największym stopniu odpowiada za działanie nasenne i uspokajające oraz za zwiększenie apetytu.

Ciekawym zjawiskiem farmakologicznym jest to, że działanie nasenne mirtazapiny jest często wyraźniejsze przy niższych dawkach (np. 15 mg) niż przy wyższych. Wynika to z tego, że w wyższych dawkach silniej uruchamia się komponenta noradrenergiczna, która częściowo „znosi" sedację wynikającą z blokady histaminowej. Dlatego paradoksalnie pacjent przyjmujący 30 mg może odczuwać mniejszą senność niż przy 15 mg - jest to znana właściwość leku, a nie błąd dawkowania.

Efekt przeciwdepresyjny, podobnie jak w przypadku innych antydepresantów, nie pojawia się natychmiast. Działanie nasenne i uspokajające bywa odczuwalne już pierwszej nocy, ale na pełną poprawę nastroju zazwyczaj trzeba poczekać 2-4 tygodnie, a niekiedy dłużej. To bardzo ważne, aby nie przerywać leczenia w pierwszych dniach tylko dlatego, że „lek nie działa" - poprawa nastroju buduje się stopniowo. Mirtazapina jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego, a jej okres półtrwania (20-40 godzin) pozwala na dawkowanie raz na dobę.

Wskazania - kiedy lekarz przepisuje mirtazapinę

Podstawowym, zarejestrowanym wskazaniem do stosowania mirtazapiny u dorosłych jest leczenie epizodów dużej depresji (tzw. depresji endogennej, dużej depresji jednobiegunowej). Lek znajduje zastosowanie zarówno w fazie aktywnego leczenia objawów, jak i w terapii podtrzymującej, zapobiegającej nawrotom.

Sytuacje kliniczne, w których mirtazapina bywa szczególnie preferowana:

• Depresja z towarzyszącą bezsennością - silne działanie nasenne pozwala często uniknąć dołączania osobnego leku nasennego;
• Depresja z nasilonym lękiem, niepokojem i pobudzeniem - komponenta przeciwlękowa łagodzi te objawy;
• Depresja z utratą apetytu i spadkiem masy ciała - lek pobudza łaknienie, co bywa korzystne u osób wyniszczonych, w podeszłym wieku lub w chorobie nowotworowej;
• Nietolerancja SSRI - gdy wcześniejsze leki powodowały zaburzenia seksualne, nudności lub nasilały lęk, mirtazapina bywa dobrą alternatywą;
• Terapia skojarzona - czasem dołączana do innego antydepresantu (np. SSRI/SNRI) w celu wzmocnienia efektu i poprawy snu (decyzja wyłącznie lekarza).

W praktyce psychiatrycznej mirtazapina bywa również stosowana poza wskazaniami rejestracyjnymi (off-label) - m.in. jako wsparcie w niektórych zaburzeniach lękowych, w bezsenności opornej na inne metody, w celu łagodzenia nudności u pacjentów onkologicznych czy w niektórych zaburzeniach odżywiania. Takie zastosowania nie są objęte standardową rejestracją i wymagają indywidualnej oceny korzyści i ryzyka przez lekarza.

Warto podkreślić, że mirtazapina nie jest lekiem doraźnym „na sen" ani lekiem uspokajającym do stosowania okazjonalnego. Jest to lek przeciwdepresyjny, którego przyjmowanie ma charakter regularny i długoterminowy. Jeśli problemem jest wyłącznie bezsenność bez depresji, lekarz może rozważyć inne rozwiązania - przegląd dostępnych opcji znajdziesz w artykułach bezsenność przyczyny i leczenie oraz leki nasenne bez recepty i na receptę. O tym, jak działają inne leki z grupy antydepresantów, przeczytasz w tekście leki antydepresyjne ssri.

Dawkowanie i jak stosować mirtazapinę

Dawkowanie mirtazapiny zawsze ustala lekarz indywidualnie, biorąc pod uwagę nasilenie objawów, wiek, choroby współistniejące oraz reakcję na leczenie. Poniższe informacje mają charakter ogólny i nie zastępują zaleceń lekarza ani treści ulotki dołączonej do konkretnego preparatu.

Typowy schemat dawkowania u dorosłych:

• | Etap leczenia | Dawka | Uwagi |
• |---|---|---|
• | Dawka początkowa | 15 mg lub 30 mg/dobę | Często rozpoczyna się od 15 mg wieczorem |
• | Dawka skuteczna (terapeutyczna) | 15-45 mg/dobę | Zwiększana stopniowo wg zaleceń lekarza |
• | Dawka maksymalna | 45 mg/dobę | Nie przekraczać bez decyzji lekarza |

Najważniejsze zasady przyjmowania:

• Mirtazapinę przyjmuje się raz na dobę, najlepiej wieczorem przed snem - ze względu na działanie nasenne. Niekiedy lekarz dzieli dawkę na rano i wieczór.
• Tabletkę połyka się w całości, popijając wodą. Tabletki ODT (rozpadające się w jamie ustnej) rozpuszczają się na języku bez popijania - nie należy ich rozgryzać ani dzielić.
• Lek można przyjmować niezależnie od posiłków.
• Dawkę zwiększa się stopniowo, zazwyczaj co 1-2 tygodnie, oceniając skuteczność i tolerancję.
• Nie należy samodzielnie zmieniać dawki ani nagle odstawiać leku.

Warto pamiętać o opisanej wcześniej właściwości: działanie uspokajająco-nasenne jest często silniejsze w dawce 15 mg niż w 30 mg. Dlatego jeśli lek przyjmowany jest głównie z myślą o śnie, lekarz może utrzymać niższą dawkę; jeśli celem jest pełny efekt przeciwdepresyjny, dawka zwykle jest wyższa.

Czego nie wolno robić: podwajać dawki w razie pominięcia (pominiętą dawkę po prostu się pomija i przyjmuje kolejną o zwykłej porze), prowadzić pojazdów do czasu poznania reakcji organizmu (lek upośledza koncentrację i czas reakcji, zwłaszcza na początku terapii), ani łączyć z alkoholem. U osób w podeszłym wieku oraz z niewydolnością nerek lub wątroby dawkowanie bywa ostrożniejsze. Mirtazapina jest dostępna wyłącznie na receptę - receptę lub jej kontynuację możesz uzyskać w ramach e recepta. Więcej o samym procesie zamówienia znajdziesz w poradniku jak uzyskać receptę online.

Skutki uboczne mirtazapiny

Jak każdy lek, mirtazapina może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego pacjenta one wystąpią. Fraza „mirtazapina skutki uboczne" należy do najczęściej wyszukiwanych w kontekście tego leku, co odzwierciedla naturalne obawy pacjentów. Większość objawów ma charakter łagodny i przemijający, najsilniej zaznaczając się w pierwszych dniach i tygodniach leczenia.

Bardzo częste i częste działania niepożądane:

• Senność i uspokojenie - najczęstszy objaw, szczególnie na początku terapii; zwykle słabnie po kilku tygodniach;
• Zwiększenie apetytu i przyrost masy ciała - bardzo charakterystyczne dla mirtazapiny;
• Suchość w jamie ustnej;
• Zawroty głowy, zwłaszcza przy szybkiej zmianie pozycji ciała;
• Bóle głowy;
• Obrzęki (np. kostek, stóp);
• Ogólne zmęczenie, osłabienie.

Rzadsze, ale istotne działania niepożądane:

• Niepokój ruchowy, drżenia, objawy zespołu niespokojnych nóg;
• Koszmary senne, nasilone marzenia senne;
• Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (nudności, biegunka - rzadsze niż w SSRI);
• Wzrost stężenia cholesterolu i trójglicerydów, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych;
• Spadki ciśnienia tętniczego (hipotonia ortostatyczna).

Rzadkie, ale wymagające pilnej reakcji: jednym z najpoważniejszych, choć rzadkich powikłań jest agranulocytoza - gwałtowny spadek liczby białych krwinek (granulocytów), zwiększający podatność na infekcje. Dlatego jeśli w trakcie leczenia pojawią się gorączka, ból gardła, owrzodzenia jamy ustnej, objawy grypopodobne lub inne oznaki infekcji, należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza i wykonać morfologię krwi. Inne objawy alarmowe to żółtaczka (uszkodzenie wątroby), drgawki czy objawy zespołu serotoninowego (gorączka, sztywność mięśni, splątanie).

Ostrzeżenie dotyczące myśli samobójczych: podobnie jak inne leki przeciwdepresyjne, mirtazapina może na początku leczenia - zwłaszcza u osób poniżej 25. roku życia - przejściowo nasilać myśli i tendencje samobójcze, zanim w pełni rozwinie się efekt poprawy nastroju. W tym okresie szczególnie ważna jest obserwacja pacjenta i pozostawanie w stałym kontakcie z lekarzem. Wszelkie nagłe pogorszenie nastroju, narastający niepokój czy pojawienie się myśli o samookaleczeniu wymagają natychmiastowej konsultacji. W sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia należy dzwonić pod numer 112 lub na telefon zaufania.

Mirtazapina a alkohol

Łączenie mirtazapiny z alkoholem jest niewskazane i powinno być unikane. To jedno z najważniejszych ostrzeżeń dotyczących bezpiecznego stosowania tego leku, a pytanie „mirtazapina a alkohol" regularnie pojawia się wśród pacjentów.

Mirtazapina wykazuje silne działanie nasenne i uspokajające, wynikające z blokady receptorów histaminowych H1. Alkohol działa na ośrodkowy układ nerwowy podobnie - hamująco i sedująco. Połączenie obu substancji prowadzi do sumowania się i nasilenia tych efektów, co może objawiać się:

• nadmierną, niebezpieczną sennością i otępieniem;
• znacznym upośledzeniem koncentracji, refleksu i zdolności oceny sytuacji;
• zaburzeniami koordynacji ruchowej i równowagi (ryzyko upadków);
• spowolnieniem oddechu w skrajnych przypadkach;
• zawrotami głowy i spadkami ciśnienia.

Takie połączenie jest szczególnie niebezpieczne, jeśli pacjent prowadzi pojazd, obsługuje maszyny lub wykonuje czynności wymagające czujności. Dodatkowo alkohol sam w sobie działa depresjogennie - pogarsza nastrój, nasila lęk i zaburza sen, czyli dokładnie te objawy, które mirtazapina ma leczyć. Spożywanie alkoholu w trakcie terapii osłabia więc skuteczność leczenia depresji i może wydłużyć drogę do poprawy.

W praktyce oznacza to, że w trakcie leczenia mirtazapiną należy zrezygnować z alkoholu lub przynajmniej zdecydowanie ograniczyć jego spożycie po wcześniejszym omówieniu tej kwestii z lekarzem. Nie istnieje „bezpieczna" dawka alkoholu uniwersalna dla wszystkich - reakcja jest indywidualna, a u osoby przyjmującej lek przeciwdepresyjny nawet niewielka ilość może dać silniejszy efekt niż zwykle. Jeśli doszło do jednorazowego spożycia alkoholu, nie należy z tego powodu samodzielnie odstawiać leku - warto natomiast nie przyjmować kolejnej dawki w stanie upojenia i skonsultować się z lekarzem w razie wątpliwości.

Interakcje mirtazapiny z innymi lekami

Mirtazapina może wchodzić w istotne interakcje z innymi lekami i substancjami. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych preparatach - w tym lekach bez recepty, suplementach i ziołach.

Najważniejsze interakcje i połączenia wymagające szczególnej ostrożności:

• Inhibitory MAO (IMAO) - bezwzględnie przeciwwskazane. Mirtazapiny nie wolno stosować jednocześnie z IMAO ani w ciągu 14 dni po ich odstawieniu (i odwrotnie) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego.
• Inne leki serotoninergiczne - SSRI, SNRI, tramadol, tryptany, lit, ziele dziurawca. Łączenie zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego (gorączka, pobudzenie, drżenia, sztywność mięśni). Czasem stosowane łącznie, ale wyłącznie pod ścisłą kontrolą lekarza.
• Leki uspokajające i nasenne - benzodiazepiny (np. xanax), leki nasenne, opioidy, leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji. Nasilają senność i sedację.
• Alkohol - patrz osobna sekcja; nasila działanie hamujące na OUN.
• Leki wydłużające odstęp QT oraz niektóre leki przeciwarytmiczne - możliwe sumowanie wpływu na serce.
• Inhibitory i induktory enzymów wątrobowych CYP3A4 - np. niektóre leki przeciwgrzybicze, antybiotyki makrolidowe, leki przeciwwirusowe (inhibitory) mogą zwiększać stężenie mirtazapiny; karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna (induktory) mogą je obniżać.
• Warfaryna (warfin) - mirtazapina może nieznacznie nasilać działanie przeciwzakrzepowe; wymaga kontroli INR.

Szczególnie groźne jest łączenie leków o działaniu serotoninergicznym - pacjent nie zawsze zdaje sobie sprawę, że np. lek przeciwbólowy (tramadol) czy preparat na migrenę również wpływa na układ serotoninowy. Dlatego przy każdej nowej recepcie warto przypomnieć lekarzowi lub farmaceucie o przyjmowaniu mirtazapiny.

Nie należy też samodzielnie sięgać po dziurawiec (Hypericum) ani inne „naturalne" preparaty na nastrój czy sen - mogą one wchodzić w niebezpieczne interakcje. W razie konieczności rozpoczęcia nowego leczenia (np. antybiotyku) wskazana jest konsultacja, czy nie zachodzi interakcja. Jeśli potrzebujesz recepty na inny lek, np. antybiotyk, możesz rozważyć recepta na antybiotyk online - zawsze jednak z uwzględnieniem przyjmowanej mirtazapiny.

Przeciwwskazania, ciąża i karmienie piersią

Mirtazapina, mimo dobrego ogólnego profilu bezpieczeństwa, nie może być stosowana u każdego. Istnieją sytuacje, w których jej przyjmowanie jest przeciwwskazane lub wymaga szczególnej ostrożności.

Główne przeciwwskazania:

• nadwrażliwość (uczulenie) na mirtazapinę lub którykolwiek składnik preparatu;
• jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO lub okres 14 dni od ich odstawienia.

Stany wymagające ostrożności i nadzoru lekarza:

• padaczka i organiczne uszkodzenia mózgu (lek może obniżać próg drgawkowy);
• niewydolność wątroby i nerek (może być konieczna modyfikacja dawki);
• choroby serca, niskie ciśnienie tętnicze, zaburzenia przewodzenia;
• jaskra z wąskim kątem przesączania, przerost gruczołu krokowego z zatrzymaniem moczu;
• cukrzyca (lek może wpływać na kontrolę glikemii i zwiększać apetyt);
• choroba afektywna dwubiegunowa lub psychozy (ryzyko zmiany fazy na maniakalną, nasilenia objawów psychotycznych);
• pacjenci z grupy ryzyka zachowań samobójczych, zwłaszcza młodzi dorośli.

Ciąża. Mirtazapinę w ciąży stosuje się tylko wtedy, gdy jest to wyraźnie konieczne, a spodziewane korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. Dane dotyczące bezpieczeństwa są ograniczone. Przyjmowanie leków przeciwdepresyjnych w trzecim trymestrze może wiązać się z przejściowymi objawami u noworodka (tzw. objawy adaptacyjne lub odstawienne). Decyzję o kontynuacji, modyfikacji lub odstawieniu leku w ciąży podejmuje wyłącznie lekarz - nieleczona depresja w ciąży również stanowi poważne zagrożenie, dlatego nie należy samodzielnie przerywać terapii po stwierdzeniu ciąży.

Karmienie piersią. Mirtazapina przenika do mleka matki w niewielkich ilościach. Decyzja o stosowaniu leku w okresie laktacji wymaga indywidualnego rozważenia korzyści dla matki i potencjalnego ryzyka dla dziecka - także tutaj decyduje lekarz.

Dzieci i młodzież. Mirtazapina nie jest zalecana do leczenia depresji u osób poniżej 18. roku życia ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i większe ryzyko działań niepożądanych, w tym myśli samobójczych. Każde rozważenie takiego zastosowania należy do specjalisty psychiatry dzieci i młodzieży.

Odstawienie mirtazapiny i czas leczenia

Leczenie mirtazapiną - jak każdym lekiem przeciwdepresyjnym - ma charakter długoterminowy. Po uzyskaniu poprawy nastroju lek przyjmuje się zwykle jeszcze przez wiele miesięcy, aby utrwalić efekt i zmniejszyć ryzyko nawrotu. Standardowo zaleca się kontynuację leczenia przez co najmniej 6 miesięcy od ustąpienia objawów, a u osób z nawracającą depresją nierzadko znacznie dłużej. Przedwczesne odstawienie leku jest jedną z najczęstszych przyczyn nawrotu depresji.

Nie wolno odstawiać mirtazapiny nagle. Choć mirtazapina nie uzależnia w klasycznym rozumieniu (nie wywołuje głodu ani przymusu przyjmowania), gwałtowne przerwanie leczenia może wywołać objawy odstawienne (zespół przerwania leczenia), takie jak:

• zawroty głowy, nudności;
• niepokój, drażliwość, pobudzenie;
• bezsenność, koszmary senne, nasilone marzenia senne;
• bóle głowy;
• uczucie „prądów" czy „zwarć" w głowie.

Objawy te są zwykle łagodne i przemijające, ale bywają nieprzyjemne. Dlatego lek odstawia się stopniowo, zmniejszając dawkę przez kilka tygodni według schematu ustalonego przez lekarza (tzw. tapering). Tempo redukcji dobiera się indywidualnie - im dłużej i w wyższej dawce stosowano lek, tym ostrożniej zwykle się go odstawia.

Kluczowa zasada: o zakończeniu leczenia decyduje lekarz, nawet jeśli pacjent czuje się dobrze. Poczucie poprawy oznacza, że lek działa - a nie, że można go już odstawić. Samodzielne przerwanie terapii „bo jest lepiej" to częsty błąd prowadzący do nawrotu objawów.

W trakcie długotrwałego leczenia konieczne są regularne wizyty kontrolne - pozwalają one ocenić skuteczność, monitorować masę ciała, parametry metaboliczne (cholesterol, glukoza) i ewentualne działania niepożądane oraz zaplanować dalsze postępowanie. Receptę kontynuacyjną na mirtazapinę można wygodnie uzyskać online w ramach e recepta, pod warunkiem że leczenie zostało wcześniej ustalone i jest prowadzone pod opieką lekarza. Więcej o samej depresji i jej leczeniu przeczytasz w artykule depresja objawy i leczenie.

Cena, refundacja i zamienniki mirtazapiny

Mirtazapina jest lekiem generycznym - patent na oryginalny preparat (Remeron) dawno wygasł, dzięki czemu na rynku dostępnych jest wiele tańszych odpowiedników o identycznej substancji czynnej. To czyni leczenie stosunkowo niedrogim.

Cena. Koszt opakowania mirtazapiny zależy od dawki (15/30/45 mg), wielkości opakowania (zwykle 30 tabletek) oraz poziomu refundacji. Orientacyjnie ceny wahają się od kilku do około 30 zł za opakowanie. Przy recepcie refundowanej dopłata pacjenta jest często niewielka, a wiele preparatów objętych jest odpłatnością ryczałtową lub 30%. Dokładną, aktualną odpłatność warto sprawdzić w aptece, ponieważ wykazy refundacyjne zmieniają się okresowo.

Refundacja. Mirtazapina jest objęta refundacją NFZ we wskazaniach rejestracyjnych (leczenie depresji). Poziom odpłatności zależy od konkretnego preparatu i aktualnego obwieszczenia refundacyjnego Ministra Zdrowia. Aby skorzystać z refundacji, lek musi być przepisany na receptę z odpowiednią adnotacją.

Zamienniki i preparaty handlowe. Substancja „mirtazapina" występuje pod wieloma nazwami handlowymi, m.in.:

• | Nazwa handlowa | Substancja | Uwaga |
• |---|---|---|
• | Remeron | mirtazapina | preparat oryginalny |
• | Mirzaten | mirtazapina | generyk, popularny |
• | Mirtor | mirtazapina | generyk |
• | Mirtagen | mirtazapina | generyk |
• | Mirtaron | mirtazapina | generyk |

Wszystkie te preparaty zawierają tę samą substancję czynną i są biorównoważne - farmaceuta w aptece może zaproponować tańszy odpowiednik (zamiennik) o tej samej dawce, o ile lekarz nie zaznaczył na recepcie „nie zamieniać" (NZ). Wybór konkretnego preparatu warto skonsultować, zwłaszcza jeśli pacjent dobrze toleruje określony produkt.

Należy podkreślić, że niezależnie od ceny i nazwy handlowej mirtazapina pozostaje lekiem na receptę (Rp) - nie jest dostępna bez recepty. Recepta lub jej kontynuacja może zostać wystawiona po konsultacji w ramach e recepta. Jeśli zastanawiasz się nad innym lekiem przeciwdepresyjnym o działaniu nasennym, lekarz może też rozważyć np. trittico cr 75 (trazodon) - wybór należy jednak zawsze do specjalisty.